Kül ve ateş Şiiri - Yasemin Tanık

Sen tuzdun
Ben ise su
Sana karıştım da,
Tuzunu eritemedim
Yine acıttın bak yaramı...

Sen kurşundun
Ben ise kalp
Kalbimi büyüttüm gözlerinde
Geceyi sıktın ruhuma
Aşkı harf harf parçaladın
Uzandım boylu boyunca
Tel örgülerden acıyı çaldım

Sen yoldun
Ben ise mahkûm
Çizme yollarıma söylemeyeceğin türküyü
Yıkma hanlarımı...
Koparma sana konan gül yapraklarını
Ne sırrına erenler bulundu
Ne de göklerin haberi oldu
Benim sendeki sürgünlüğümü

Sen geceydin
Ben ise gündüz
Şafağımda süzülür en güzel hüzün
Sana kavuşmak için
Tel tel zifiri saçlarında
Bir çiçek aradım
Devşirdim bir tek yaprağını

Sen ateştin
Ben ise kül oldum
Güneş oldu kan
Rüzgar da bıçak
Sevdayı yüklerken kaderime
Ezildim kalbime...
Değişmem yine de acımı hiçbir sevince. .
Seni bildim yine