Avuçlarımda biriken bu tortu, hangi yangının mirası?
Sustuğun yerlerden filizleniyor şimdi o zehirli sarmaşık.
Gökkubbeyi sırtında taşıyan bir atlas gibi yürek yorgun
Ve sen, o yükün altından sıyrılan en hafif rüzgardın.
Artık ne adının elifi kalmıştır bu defterde,
Ne de gölgeni ağırlayacak bir gölge…
Sükutun rütbesi ağırdır, taşıyamaz her giden;
Ayrılık diye bir şey yok.
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.
Devamını Oku
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta