Küçük Çapa Şiiri - Bd Arslan

KÜÇÜK ÇAPA

Mevsim yaz.
Çukurova’nın yine en sıcak günleri.
Bir çocuğun en büyük heyecanı yaz tatili.
Yıl boyunca ağır saatlerde çalışan
bir maden işçisinin gün ışığına sevinci…

Her çocuk o kadar şanslı değil,
Bazı küçük eller çocuk işçi.

Sabahın erken saatinde,
römork üzerinde gözler ovalanırken
annesinin dizlerinde.
Ayaklarda naylon pabuç,
başında ıslak mendil,
güneş çarpmasın diye.
Hele bir de Çukurova sıcağında…

Deniz umudu tarla,
Bir tatil bir hayal artık ufukta…

Pamuk kadar beyaz umutlar…
fakat gerçeklik pamuk tarlası.
Elinde kendinden büyük çapa,
“Haydi!” diye başlayan çavuş sesi.
Ucsuz bucaksız tarla, küçük gözlerde.
Molalar mahpusların avlu izni,
Somun ekmek, domates, peynir…

Sıcaklık tepede.
Sanki döküm fabrikasında
dövülen demir,
ceza gibi iner fakirliğin üstüne…

Eller nasırlı, yaz bitmek üzere.
Yıkılan tatil hayali…
Çocukluk başka yaza…

Ve başlayan okul sevinci,
nasırlı elinde kalem,
olur küçük çapası…

hayata tutunarak…