Köydeki Anneme. Şiiri - Hüseyin Yanmaz

Ben şehirde yoruldum anne
Kalabalığın ortasında
Herkes birbirine yakın ama
Kimse kimsenin yanında değil.

Sen köyde
Sabah erkenden uyanıp
Avluyu süpürüyorsundur şimdi
Çayı koyup pencereyi açmışsındır belki
Dağlara bakıp içinden
Bana dua etmişsindir sessizce.

Ben burada beton binaların arasında
Gökyüzünü bile eksik görüyorum
Şehir insanı büyütüyor anne
Ama biraz da eksiltiyor.

Bazen bir kuş sesi duyuyorum
Bir toprak kokusu geliyor ansızın
Aklıma hemen köy düşüyor
Kapımızın önü
Akşam serinliği
Bahçedeki erik ağacı
Ve senin o tanıdık sesin:

Gel oğlum, çay koydum…

İnsan en çok annesinin sesini özlüyormuş meğer
Ne kadar güçlü görünürse görünsün
Bir kendine dikkat et sözü
İçindeki bütün yorgunluğu çözüyor.

Sen köyde sade bir hayatın içinde
Ben şehrin telaşında savrulurken
Aynı gökyüzüne bakıyoruz belki de
Ve biliyorum anne
Benim yolumu hala
Senin duaların aydınlatıyor.

Bir gün döneceğim
Şehrin bütün gürültüsünü geride bırakıp
Kapının önüne oturacağım yine
Sen çay koyacaksın
Ben sessizce seni izleyeceğim.

O zaman anlayacağım
İnsan bu hayatta
Nereye giderse gitsin
Kalbinin yolu hep annesine çıkıyor.

Çünkü insan büyüse bile
Bir yanı hep annesinin yanında kalıyor…

Hüseyin YANMAZ
10.05.2026