Köyde Aysel Teyze Şiiri - Özdemir Koca

Aysel teyze vardı mahallenin başında,
Evi mavi pencereli sokaklara bakışan,
Akşamları akardı yolun tam karşısında,
Üstü kapalı bir Çeşme taştan göbekli,

Çeşmeden bakardık çocukluk edasıyla,
Mavi pencerelerden eski toprak odaya,
Bazen Kedisi çıkar otururdu eşiğe,
Kahkaha atardık biz gençler heybetli,

Aysel teyze kocası öleli on iki sene olmuş,
Çocukları bırakmış gitmiş büyük şehire,
Kızı dediklerine göre vefasız kocadaymış,
Oğlu da batağa batmış kumara bağlanmış.

Velhasıl ne oğlu gelmiş, ne kızı gelmiş,
Aysel teyze kocaman evde yalnız kalmış,
Kedisi de olmasa kadını kimse görmez,
Laf çıktı yine bizim mahalleliye evladım.

Bahçeli kocaman bir evdi işte hatırlarım,
Yağmurlar yağınca saçaklarına sığınırdık,
Bir tahtadan kapısı vardı caddeye bakan,
İnadına kapıya vurup vurup kaçardık.

Çocukluk işte yaşımız onbir oniki ne bilem,
Bahçesinde erik ağacı vardı yaşlıca ağaç,
Birde Dağın ağacı tutardı dağın meyvesi,
Küçük borularda üflemeli silahlar yapardık,

Bir gün gittik Aysel teyzenin evine hastaymış,
Annem yemek hazırladı son nefesinde,
Dediler o gece vefat etmiş uykusunda,
Ertesi gün çocuklarını görmeden kaldırdık.