Kötülüğün Ruhu Şiiri - Nehir Gibi

Karanlıktan bir rüzgâr eser,
Getirir kendiyle ölümün ruhunu.
Kestirilmez sonu karanlığın,
İçinde ne sakladığı bilinmez.

Ruhunu emer insanın karanlık ruh.
Ne de çok korkutur, kime ait olduğu da bilinmez.
Sanki alıyor her şeyini insanın.
Oysa ne aldığı kestirilmez.

Geldi mi insana kötü ruh,
Kalmaz ne aşk ne mutluluk.
Hayatın güzellikleri çekilir içinden,
Bu ruh nedir bilinmez.

Ne de çok kötü şey varmış dünyada.
Kötülük girdi mi içine farkedersin.
Amaç nedir bu olup bitende?
Düşündükçe anlarsın meğer kötülük her yerde.

Bazen bir insan, bazense bir duygudur;
Hayatın tüm güzelliklerini çalan.
İçinde çürüdüğü sanki yetmez,
Yok eder insanın kalbini, ruhunu.

Sarar dört bir yanını,
Ne de çok korkuturmuş insanı.
Onlar gibi olmadıkça bırakmaz,
Ele geçirir kötülük ruhunu.

Kötü ruh girdi mi hayatına insanın,
Nefret, kıskançlık, kin sarar içini.
Kendinden başkasını düşünmez,
Her iyilik silinir içinden.

Niçin girer insanın kalbine,
Ne diye hayat solar gözünde?
Kötülük öylesine bir şey;
Aldı mı içine, bırakmaz bir kere.

Bilmek lazım yaşamın güzelliklerini;
Aşkı, huzuru, sevinci...
Belki de korumak gerek kalbi,
Her türlü kötülükten.

N. Y.