Avuçlarımda hatıralar, kırık cam parçaları,
Her biri bir sırdan sızan kan, derin bir iz.
Aşkın bütün sözleri hicranın duvarına gömülmüş,
Her parça bir yangın, her parça bir düğüm olmuş.
Ayna dikildi karşıma, sessiz bir cellat gibi,
Bir zamanlar ahşap konuşurdu,
duvarlar fısıldar, komşular gülerdi.
Geceden sabaha uzardı söz,
kapılar ardına dek açıktı,
sır diye bir şey yoktu o vakitler.
Dünü pek hatırlamıyorum,
sadece eksik olduğumu biliyorum.
Yarım kalmış bir cümle gibi,
bir şiirin kayıp dizesi,
bir şehrin unutulmuş sokağı…
Fısıldar bana çağlayanlar, irkilirim;
Dereye giden yolu bir tek ben bilirim.
Çıtırdayan çalıların hasretinde ağlayan,
Bir düş mü, mektup mudur bizi bağlayan?
Nedir dereyi özel kılan, söyle bana çağlayan.
Zambaklardan güzeli var mı, dersin,
Bahçeme en narin çiçekleri dikersin.
Yağmuru bahane edip seninle ağlarım,
Begonvilleri koparır, saçına bağlarım.
Ellerime güllerini tutuşturur gidersin,
El ele yürürken bir bulutun altında
Yağmurun yağdığı en güzel aydasın.
Lalelerin ansızın sarardığı gecenin şafağında,
Üstüne yeminler edilmiş bir gölün yatağında,
Lavantanın kokusuyla uyanan çayırdasın.
Gidiyorsun…
Ve ben,
içime tuz basarım.
Basıp sustururum her sızıyı,
ama karşında durmam bir daha.
Fenersiz bir gece yolcusuyum,
Semalar suskun, her yıldız uzak.
Gölgeler peşimde, nefesler soğuk,
Karanlık sükûta bürünmüş, puslu ve tuzak.
Keşke senin fenerin olsaydım,
Seni sevmek ezberim oldu,
Her sabah uyanışımda,
Her gece düşüşümde,
Seni düşünmek nefes almak gibi.
Görmek, koklamak tutkum oldu,
Demirparmaklıkların ötesinde,
Bu devran böyle dönmez gardiyan.
Ne söylersen söyle boşuna,
Beni özgürlük kandıramaz gardiyan.
Müebbet alana gelen yokmuş,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!