Korkar Oldum Şiiri - Kasım Kobakçı

Kuşların neşesini yitirdiği zamandan,
Gözlerim sürülerle her daim otlaklarda;
Yaylalar ıssızlığa mahkum olduğu andan,
Korkar oldum göz kırpmaya ıssız, tenha kırlarda.
*
Kırda çiçekler soldu, sarardı koca ova,
Bütün sular çekildi, boş kaldı bakir yuva,
O şen ateşler söndü, buz tuttu tahta kova;
Korkar oldum göz kırpmaya esen sert rüzgarlarda.
*
Eskiden şenlik vardı, kavalın gür sesinde,
Bir huzur bulurduk biz, dağların nefesinde,
Şimdi keder solunur, rüzgarın hevesinde;
Korkar oldum göz kırpmaya gölgesiz çınarlarda.
*
Kuzuların meleşi, kesildi gün batarken,
Güneş bile nazlanır, göklerde tan atarken,
Köyün çoban köpeği, mahzun mahzun yatarken;
Korkar oldum göz kırpmaya ıssız kalan dağlarda.
*
Toprak suya hasretmiş, gökler de yağmura aç,
Kuruyan şu fidanlar, bir damla neme muhtaç,
Göçmen kuşlar terk etti, tepeler kel ve kıraç;
Korkar oldum göz kırpmaya sessiz yatan yollarda.
*
Tarlada başaklar boş, ekinler boyun eğer,
Emeğin karşılığı, hüzünmüş ederi meğer,
Bir umut tohumu yok, toprağa düşse eğer;
Korkar oldum göz kırpmaya dumanlı yaylalarda.
*
Arılar bal yapmıyor, petekler kuru kaldı,
Bozkırın ortasına, derin bir sızı daldı,
Kara kış erken geldi, bütün baharı çaldı;
Korkar oldum göz kırpmaya karanlık ormanlarda.
*
Yeşeren tüm umutlar, şimdi amansız yasta,
Dertli bülbül ötmüyor, güller sararmış, hasta,
Sütler sağılmaz oldu, bereket bitti tasta;
Korkar oldum göz kırpmaya bitmeyen akşamlarda.
*
Artık ne bir şarkı var, ne de türkü söylenir,
Yalnızca baykuş sesi, viranede dinlenir,
Bu karanlık bozkırda, dertler durmaz eklenir;
Korkar oldum göz kırpmaya yabancı topraklarda.