Körebe Şiiri - İsmail Uysal

Aç gözünü körebe, giden gitti, geç kaldın
Hangi tenhada şimdi çocukluğum, kimbilir
Hangi serseri aklın takıldı çemberine
Körebe, kör mü kaldın, ne oldu gözlerine
Sis çöktü yaylalara, yiten yitti, geç kaldın
Zayıftı çocukluğum tenhalarda incinir
Körebe gözü yolda olana kal mı denir
Giden gitti velhasıl oyun bitti, geç kaldın

Dil, aynı dil; kelime, aynı kelime değil
Göz, aynı göz; bakışlar, kir pas içinde, yorgun
Yüze tarihin kadim kalıntıları sinmiş
Netameli bulutlar yine dağlara inmis
Çocuklar, çocukluğa uzak; iklime degil
Süt, aynı süt, bozulmuş mayası çocukluğun
Kimin eseri bu hal, bu edepsizce soygun
Bir günde mi başladı bu hayasızca meyil

Körebe, nemenem bir yangın ki bu her şey kül
Hangi meş'um dönemin karanlığına düştük
Haçlı saldırısı mı Moğol istilası mı
Nuh Tufanı mı koptu, Kerbela'nın yası mı
Neden irin kokuyor damıtılmış onca gül
Kim kurdu bu oyunu kimin ağına düştük
Bizler bir zaman kuru ekmeği bölüşmüştük
Şimdi ekmek arası sokaklarda gonca gül

Gönül akla uyunca yavan kaldı gülüşler
Rengarenk bir vahada büyüdük, çiçeksizdi
Muteber sayılan kir, yürekte mi elde mi
Merhamet niyette mi amelde mi dilde mi
Şekilli aldanışlar, şekilsiz görünüşler
Gözler hep rengarenkti, bakışlar hep renksizdi
Çakallar yürek yemiş, aslanlar yüreksizdi
Bakışlar ve gülüşler içerden çürümüşler

Körebe, ihtiyar bir umacı arıyorum
Çocukluğumun ürkünç yalnızlığından kalan
Kaybolmuş düşlerimin belki sahibesidir
Belki baht oyunumun gizli kör ebesidir
Umutlarımı boş bir kundağa sarıyorum
Nereye kaybolmuşsa çocukluğumu çalan
Bul ne olur körebe kimden kaldı bu talan
Bul benim icin n'olur sana yalvarıyorum

Sis çöktü yaylalara, gün tükendi, geç kaldın
Sesimizi kıstılar, yetmedi nefesimiz
Körebe n'oldu bize , bu hale nasıl vardık
/Akşam saatlerinde uyuyan çocuklardık /
Düşlerimiz gün boyu söbelendi geç kaldın
Pamuk ipliğe bağlı çelikten kafesimiz
Eski bir mektup zarfı üstünde adresimiz
Çocukluğuma resmi "kayıp" dendi, geç kaldın