Kor Olur Gider Şiiri - Sadık Kocabaş

KOR OLUR GİDER

Feleğin çarkına çomak sokulmaz
Hakikat yoluna diken ekilmez
Arif olan kulda hile bükülmez
Dertli bağrım yanar kor olur gider

Edep mahzeninde kelam saklanır
Zalim olan kendi nefsin aklanır
Cahil şu dünyada boşa paklanır
Gönül sofrasına har olur gider

Meydan meydan değil sanki bir kuyu
Boşaltın içinden o bulanık suyu
Değişmez insanın özündeki huyu
Yolunu şaşıran kör olur gider

Sözün kıymetini bilmezler asla
Yürürler dünyada bin türlü hırsla
Yalanı doğruya katarlar usla
Menzil uzaklaşır zor olur gider

Dağların başında duman eksilmez
Yiğidin sırtına hırka çekilmez
Kötülük tohumu toprağa ekilmez
Hasadın sonu da şer olur gider

Bağbanın elinde kurumuş dalım
Bilmem ki hayra mı döner bu halim
Doğrunun yanında bükülmez belim
Haksızlık önünde ar olur gider

Çobanın sürüsü dağlarda yiter
Korkudan ödleri bağrında biter
Hasetlik nefesi yelden de beter
Kendi kazdığına yer olur gider

Haklıyı haksızı elbet tartarlar
Eğriyi doğruya katıp yutarlar
Kazdığı çukura dönüp batarlar
Vakitsiz ötüşen hor olur gider

Kalemsiz Şair’im sözüm özümdür
Yaşanan her anım çile gözümdür
Gerçekler dilimde yanan közümdür
Aşk ile yananlar var olur gider