Yusuf'un Düştüğü Kör Kuyudayım

Bu kaçıncı dalıp gitmelerim?
Dalga dalga saçların titretir kalbimi.
Üşüyor ayaklarım girdabın sessizliğinde;
Savurur bu boş şehir izlerimi.

Aldırma gönül, kara tren geliyor;
İçi boş bir elvedayla, canımı yakar çaresiz.
Dönüşü olmayan yollara çıktım,
Eksilirim kendimden, nedensiz, niçinsiz.

Düşlerin mahpusunda tutsak ömrüm,
Acının umutları çoktan solmuş.
Mezarımdaki kırmızı bir gül;
Kızgın çöllerde, bahar ayazında kurumuş.

Bir rüyaydı bu, delip geçti içimi.
Ölümü fısıldıyor çalar saat gibi duvarda;
Ensemde ağır bir nefes,
Sanki batık bir gemiyim ıssız koylarda.

Akşam iniyor, resmini çizerek,
Gözlerimde kapanmaz yaralarım.
Gözden ırak, gönülden ırak;
Ben artık Yusuf’un düştüğü kör kuyudayım.

Halil Kumcu

📍Şair Notu: Bu şiir, içimde biriken sessiz çığlıkların ve yitip giden umutların yankısıdır.
Belki birçoğunuz kendi kör kuyularınızda, yalnız ve çaresiz hissettiniz kendinizi; işte o anlarda kalemin ve kelimelerin hafifliğini hissetmek, bir nebze olsun nefes almak içindir yazılanlar. Her dize, bir hatıradır; her kırık, kendi içimizdeki yaradır. Okurken durup nefes alın, gözlerinizi kapatın ve bilin ki yalnız değilsiniz; her düş, her kayıp, her acı, bir başkasının da yüreğinde var. Bu satırlar, sessiz bir çağrı, içsel bir fısıltıdır: Kendinizi, duygularınızı saklamayın; çünkü hayatın en gerçek yanı, kalbinizin attığı ritimdir.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Acı, kalbin sessiz öğretmenidir.
•Sessizlik, en derin çığlıkların evidir.
•Bir rüya kadar kısa, bir iz kadar kalıcıdır yaşanan her acı.

1 Mayıs 2021 / Cumartesi / Ankara