Konteyner Kentte İlk Gün

Son defa anahtar çevirdim kapıya
Ev yoktu, duvar yoktu
Metal kapı, ince duvar, küçük pencere
Adı konteynerdi, adresi “geçici”

Çocuklar elimden tuttu, “öğretmenim burası mı?”
“Evet yavrum” dedim, “şimdilik burası”
Yerde halı yoktu, yerde hasret vardı
Tabloda “Evimiz” yazdım, altını çizdim

Soba yandı, dumanı dışarı çıktı
İlk çayı demledik, bardaklar plastik
“Annemin bardakları porselendi” dedi biri
Sustuk, çay acılaştı bir anlığına

Dışarda vinç sesi, kepçe sesi
İçerde çocuk sesi, “anne nerede?” sesi
Bazıları güldü, oyun kurdular
Bazıları köşede, oyuncağını aradı

Gece oldu, yıldızlar yakındı burada
Beton yoktu üstümüzde, gökyüzü vardı
“Öğretmenim korkuyorum” dedi küçüğü
“Korkma” dedim, “rüzgar evimizi sallıyor sadece”

Konteyner dar, ama yürekler geniş
Kapı komşu, kapı kardeş oldu
Biri ekmek getirdi, biri battaniye
“Yalnız değilsin” dediler, kapıdan kapıya

Son defa değildi belki
İlk defaydı: İlk umut, ilk sabır, ilk dayanışma
Beton yuttu evimizi ama
Kalbimizi yutamadı öğretmenim