Köle Sultan Şiiri - Mehmet Mert Kandemir

Her geceme doğan güneşsin.
Mutsuz hayatıma olan neşesin.
Yorgun ciğerlerime dolan nefessin.
Sen benim her gülüşüme vesilesin.

Kahve gözlerin narindir bakmaya kıyamam.
Saçların aşkın sancağıdır izlesemde doyamam.
Ben sultan iken sana köle olmuşum.
Sultanken alamadığım kalbini,köleyken çalamam.

Gamzeli yanakların eşsizdir kaybedemem.
O kadar güzelsin ki rüyalarımda göremem.
Aşk nehrinin dibinde görkemli kalesin,
Sultanken yaklaşamadığım kaleyi,köleyken fethedemem.

Dünyaya söz geçirdim de kalbime söz
Geçiremedim.
Öyle bir sultanım ki ben,
Ordularımla fethettiğim diyarda,elinden tutup gezemedim.