Kokusu Kalan Anı Şiiri - Serpil Koçar

Kokusu Kalan Anı

Kahvenin kokusunu buldum bugün,
Sanki unuttuğum bir ANI geldi
Usulca omzuma dokundu.

Meğer hâlâ içimde bir yerlerde
Canımı acıtan bir şeyler varmış,
Ben sustukça büyüyen, ben bastırdıkça
Yüzeye çıkmak için direnen.

Bir yanardağ gibi, sessiz, derin
Ve patlamaya hazır.
Dengemi şaşırmış gibiyim,
Ne hissedeceğimi değil,
Nasıl davranacağımı bilmiyorum artık.

Bu sadece bir duygu mu,
Yoksa hâlâ kanayan bir yara mı?
Anlam veremiyorum.
Geçti diyorum kendime,
Ama sesimdeki çatlak
Yalan söylediğimi ele veriyor.

Ve içim acıyor…
Bastırmaya çalıştıkça,
O yaraya merhem olmaya uğraştıkça
Daha çok kanıyor sanki.

Ne yapmalıydım?
Hangi yoldan çıkmalıydım bu karanlıktan?
İnan, ben de bilmiyorum.
Ruhum yorgun, bir köşeye çekilmiş
Sessizce beni izliyor sanki.

Ben ise ortasında kalmışım her şeyin,
çaresiz,
Nereden başlayacağımı bilmeden
Kendi içimde kayboluyorum.

Ve en kötüsü…
İnsan bazen iyileşmek için değil,
Sadece dağılmamak için yaşıyormuş.