Köksal Akar Şiirleri - Şair Köksal Akar

İklim, deniz, hava, su, feza, güneş ve yıldız...
Hepsini birleştiren özde asıl nokta var.
Katlanan tüm sayılar bire muhtaçtır yalnız.
İşte asıl bilmece; varda yokum / yokta var!

Düşün... Düşün... Hep düşün. Yaşamak - ölmek niye?

Dünya garip bir mekan,
Ötesini sor bana.
Bensiz yat benle uyan,
Düşlerini yor bana

Hasret perde gözümde,

Şair ağlamaz gülüm, etseler lime lime.
Yeter ki gülümsesin ona bir tek kelime.

Gün doğar diyemem geceden öte,
Güneşten umudu kestiği zaman.
Yol nasıl varır ki yüceden öte,
Ayrılık rüzgarı estiği zaman.

Dünya bir han imiş eyle ki nazar,

Müptelay-ı hicrânım, garip gönlüme ne gam;
Beni Mecnûn eyleyen neşedir bahane gam..

Cümle zevki öte ettim,
Sana geldim kabul buyur.
Yoklukta bir sırra yettim,
Sana geldim kabul buyur.

Dört mevsimde, yılda, ayda

(I)

Son durağın yolcusu son haberin faili,
Son gecenin sabahı, son gündüzün gecesi;
Aklın fayda bildiği çaresizlik fiili
Nefsin hayâdan yoksun çözülmez bilmecesi.

Ne bağ isterim ne bağban,
Yârenlere götür beni.
O mübârek selamlardan,
Verenlere götür beni.

Geceye katıp gündüzün,

Aşk, hüzün yıllarının ömrümden akışıdır,
Bir kadının ruhuma hicranlı bakışıdır.
Uslanmaz gönüllerin dilsiz haykırışıdır.
Ve anlamak her şeyi doğmaktır yeni baştan.

Tutuver ellerinle istersen ömür boyu.

Demek maziden kalan o son izi de sildin
Vuslat kalkanımızı hasret okuyla deldin
Biliyorum, eskiden sen hiç böyle değildin
Belki de böyle idin; ben bilmiyordum ya da
Elveda gelinciğim nazlı gülüm elveda.