Köksal Akar Şiirleri - Şair Köksal Akar

Asırlar, yapayalnız ve beyhûde asırlar…
Utancını duymuştu verilen bir müjdenin.
Bir devin yüreğine saplandıkça nasırlar
Tebessüm yer etmişti asık yüzünde senin.

Maverâdan yükseldi ismini yücelten ses;

_________Vuruldukça çoğalan; ölümlerini vuslatla süsleyen kahramanların anısına…

Bilirim ki ağlama desem yüreğin kanar,
Bu bir yangından öte Filistin ruhum yanar.
Düşlerini geceye kurban edip de sustun,
Bu nasıl bir sevda ki her lâhzada kan kustun.

Bana karanlıkları sevdiren yüzün müydü?
Bu yangını başlatan sendeki hüzün müydü?

Gittiğin her yol senin, benimdir sendeki sen,
Gitmek isterken bana geldiğini bir bilsen.

Bahtından hicretini sürgün bilse de mezar
Mecnun bilinen adı dil söyler /tarih yazar.

Bu şehr-i İstanbul ki cefâları zevk eyler,
İstanbul varken gönül başka Leyla'yı neyler.

Topraktan geldik; toprağı,
Sarıyoruz yavaş yavaş
Ömür denen küçük dağı,
Yarıyoruz yavaş yavaş.

Kâh gülerek her siteme,

Aşk yalnızlık demekmiş, hayal acı ve hüzün;
Umuttur tutunacak en son dalı öksüzün.
Sen bir ömrün sırtına yüklemişsin kederi,
Ben yaralı bahtımı sevdayla avuturum.
Sen münzevi yalnızlık sanıyorsun kaderi,
Ben gönlümün bağında gülleri kuruturum.

Od'suz yanar güneşin her zerresi, su verme;
Dümensizdir rüzgârın pervanesi, su verme!

Hak için yanan gönül, yanar mı sanıyorsun?
Olmuşuz Hak Yolu' nun divanesi, su verme!

Ne yar kucağı sıcak ne mutluluk var onsuz
Bir ömüre bedelmiş annemin bir busesi
Bu kaçıncı gecem ah deli geçen uykusuz
Bazen diyorum ne var sevebilsem herkesi

Öksüz ruhum kendini yalnızlığında vurur

Hesapsız günlerin düşüp yasına,
Bir ömür adayıp hatırasına
Hasreti doldurup sevda tasına,
İçmek de murattır inan küçüğüm.

Estikçe başında sevdanın yeli,