Köhne Evden Kalan Şiiri - Kerem Kayar

Köhne evin, kırık pencereleri
mor salkım sarılmış ömrüne sessizce.
Zaman,
duvarda çatlak bir resim gibi
solmuş gülüşler asılı perdeye.
Rüzgar,
iç çekiyor her gece
sızan anıların arasından.
Tahta zeminde bir çift ayak sesi
kim bilir hangi vedadan kalan.
Avlu,
pas tutmuş salıncak
çocukluğu unutmuş çoktan.
Gölgesinde suskun bir kedi
göğe bakıyor, hiçbir anıyı hatırlamadan.
Mavi pencere,
eskimiş, mavi boyası dökülmüş yer yer.
Açıldığında deniz görünüyor uzaktan
sanki maviliğin bir ucu hâlâ içeride
bir zamanlar iç çekilmiş bir ufka karşı.
Mor salkım,
her ilkbaharda inadına açar hâlâ
evin tek sahibi gibi.
Bir aşkı, yarım kalmış bir mektubu
yeniden anlatır taşlara, yapraklara,
kimsesiz çocuklara, göz ucuyla özenerek bakanlara.
Ve ev.
Ne zaman biri geçse önünden
içinden fısıltıyla bir hikâye döker
-Ben burada yaşandım''...''