Çiçeklere bakıyorum
Akşam sefalarına
Hem bakıyorum,
Hem de konuşuyorum onlarla
Tohumlarını topluyorum
Sarısından,pembesinden,beyazından
Adı Mehmet hepsinin
Yaktı analarının yüreklerini
Hangimiz anlarız o ananın yüreğini
Yavrum daha çocuktu diyordu biri
Askere dokunuyor yavrum kokuyor diyor bir diğeri
Neden hep bizlerin çocukları diyor babanın biri
Ne yazayım
Sözün bittiği yer denir ya bazan
Bende de bitti söz
Kesildi ses
Ben yaşadığımı yazmayı seviyorum
Olmayan aşkımı mı yazayım
Kestim saçlarımı
Üstümdeki yükün,
Sıkıntılarımın
Deposu sandımdı onları,
Biter sandım kendimce
Başımdan atarsam onları,
Kar gülüdür benim ülkemin kadını
Tarlada çalışır çocuk sırtında
Sabah namazında başlar çalışmaya,
Gün batana kadar,
Gün batınca da bitmez çalışması
Evinde çeşme yoktur,
Yıldönümü bugün
Annemle babamın
Kırkbeş yılı devirmeyi
Bir hastane odasında kutluyorlar bugün
Öpemiyorlar bile birbirlerini
Ama gözlerinin içi anlatıyor
Özledim seni Atam
Getirdiğin devrimleri
Ülkemde görmeyi özledim
Yıllar önceki ileri görüşünü
Bunları hayata geçirmeni özledim.
İmkansızlar içindeki mucizeni
Bir karamsarlık var içimde
Bir kırıklık var gönlümde
Sevmek yetmiyor
Sevilmek için
Vermek yetmiyor
Almak için
Şu güzel ülkeme bakıyorum,
Senin ve silah arkadaşlarının,
Nefeslerini duyuyorum her köşesinde,
Birde bakıyorum diğer taraftan,
Sana hep izindeyiz demişiz yıllar boyu,
Birçok dediğini, yaptığını anlamadığımız gibi,
Eskiler ne demişler?
‘’Ah evcazım evcazım
Sen Bilirsin halcazım’’
Uzun zaman evinden uzak kalanlar bilir.
Sevdiklerinide özlerler ama
En çok evlerini özlerler.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!