Kıymet Sönmez Şiirleri - Şair Kıymet Sönmez

Ne güzeldir birlikte yemek yemek akşamları,
Konuşmak,konuşmak herşeyden
Ve birlikte uyumak ne güzeldir,
Sabah birlikte uyanmak,
Gün içinde özlemek birbirini
Akşam olunca acele ile eve gitmek ne güzel

Aşkın dokunma mevsimi geldi,
Kimine dokunur,
Mutluluk verir,
Kimine dokunur acı verir,
Kiminin içine aşk ateşi düşer,
Yanar kavrulur,

Gün geçmiyorki adını anmayayım
Birlikte geçirdiğimiz yıllar
Bir film şeridi gibi
Her karesi daha dün yaşanmış gibi
Sanki birden film koptu
Döndüm gerçeğe

Bir sigara içimi kadar hayat
Yakmadan önce uzun,
Bitmez gibi gelir,
Yaktınmı,
Hele bir nefes de çekmeye başladınmı,
Bitmez sandığın sigara sonuna gelmiş bile.

Bir varmış bir yokmuş,
Bir masal başlangıcı olarak kalmış bu deyim.
Bizde bir zamanlar yoktuk,
Sonra var olduk.
Yokken nasılda beklediler bizi,
Nasılda görmeden sevdiler.

Babalar var,
İşsizlikten böbreğini satışa çıkaran
Babalar var,
Şehit olan evladının ardından ağıtlar yakan.
Babalar var,
Onbeş yaşındaki çocuğuna araba alan

Bir gün mü bir ömür?
Yoksa
Bir ömür mü birgün?
Her yeni gün
Yeni bir yaşam
Sabah uyan,

Nehir denizle dolmaz demiş Mevlana,
Deniz kalıcılık,
Nehir geçici hevesler.
Umman dururken yanıbaşımızda
Akıntıda giden suların olduğu nehirlerde yüzüyoruz
Eskiler denizde yaşamış,

Çobanlık!
Peygamber mesleği,
Düşündüm neden?
Kepeneği evi olmuş,
Torbasında birazcık azık,
Otlattığı hayvanlar dostu,

İçimden geçenleri
Gözlerimle anlatayım diyorum,
Ben anlatıyorum ama
Gözlerime bakan yokki.
İki dudak arasına sıkışmış sözcükleri
Söylemek istiyorum ama duyan yokki