Kıymet Bilmez Dünya Şiiri - Güven Tekin

​Hayat; acımasızlıklarla, hayal kırıklıklarıyla dolu.
Buna rağmen ben savaşmaya devam ediyorum.
Ancak ben ölünce kıymetimi anlar;
O zamanda kıymet bilmenin ne anlamı var?

​Keşke herkes yaşarken kıymet bilseydi!
Şimdilerde meçhullerde yaşıyorum,
Adımı sanımı bilen yok;
Aslında türlü türlü meziyetlerim var.

​Kimse için kötülük düşünmedim ama kalbimi kıranlar var.
Keşke normal insanlar gibi yaşasaydım...
Şimdi ağlamanın ne faydası var?
Gözünüzde ha ölmüşüm, ha yaşamışım; fark etmez.

​Düşüncelerim her gün intihar ediyor ama vazgeçmiyorum.
Adımı çıkarmışlar deliye, benzetemezler veliye...
İçimde fırtınalar kopsa da sükût ediyorum;
Bakmıyorum artık dünyanın ne sağına ne soluna.

​Yorgun omuzlarımda hayatın bin yıllık izi,
Kimse görmez kalbimdeki o gizli çizi.
Bizi bizden başkası duymaz artık;
Kaderin elinde kaldık hep dizi dizi.

​Hünerlerim sandıkta tozlu birer anı,
Görmeyen gözler bilmez bendeki bu canı.
Vefasızlık sarmış dört bir yanımı,
Akıttım gözümden dertli kanımı.

​Her sabah yeniden uyanmak bir zafer,
Bu yolda tek başımayım; garip bir nefer.
Ne bir yol gösteren var ne de bir sefer,
Sitemim kadere, bu kaçıncı keder?

​Gönül bahçemde güller açmadan soldu,
İyilik dediklerim başıma bela oldu.
Dost bildiklerim kapımı çalmaz oldu,
Dünya dedikleri koskoca bir yalan oldu.

​Anlaşılmak istedim, sevgiydi tek muradım;
Meçhul bir boşlukta silindi artık adım.
Kırık dökük anılarla kaldı son tadım,
Vazgeçmek yok asla; bu benim tek inadım.

​Son nefeste anlasalar neye yarar bu gidiş?
Zaten hayat dediğin baştan sona bir bitiş.
Gönlümde bitmedi o bitmek bilmez çekiş;
Gidiyorum işte, sessizce bir terk ediş.