Kışt! Şiiri - Güven Tekin

​Bir gölge süzülür duvar dibinden,
Gözleri kehribar, tüyü geceden.
Tam sofraya doğru uzanırken pati,
Boğazda düğümlenir sükûnetin tadı.

​Kışt! dedikçe arsız bir neşe saçar,
Gitmez de sanırsın, bir adım kaçar.
Mutfaktaki tıkırtı, kilerdeki ses,
Bir fısıltı gibi kesilir nefes.

​Camın önündeki serçeye hitap,
Uykunun bağrında yarıda kalan kitap.
Kovaladığın sadece bir kedi değil,
Zihninde dolanan o yaramaz kederdir; eğil.

​Kışt! dersin hayallere, gitmezler kolayca,
Dolurlar içeriye sessizce, usulca.
Bazen bir sinek, bazen bir anı,
Terk etmez bir türlü bu ıssız alanı.

​Ama en tatlısı o bıyıklı telaş,
Bir "kışt" ile başlar, biter bir yavaş...
Gider gibi yapıp köşede duran,
Evimizin neşesi, zamanı durduran.