Kıyametin Kendisi Şiiri - Eza Ak

Bu kahrolası kalabalığın içinde yapayalnızım
Mahşerde herkes ayrılmış da bir ben mi araftayım
Hakk'ın hangi katına aitim, biri söylesin
Sanırım sûr üflendi ve ben kıyametin kendisiyim

Sıkıldım bunca gürültülü mahluk arasında
Bırakın gideyim, kalayım bir dağ başında
Bulutları seyredeyim, üzerime gelen bulutları
Yağmur yağarken gizlensin gözümün yaşları

Aidiyetimi bulamadım henüz
Vakti değildi belki, vakit henüz güz
Annesizim, yol gösteren yok
En çok kanayan yaram, babamın sapladığı ok

Bu kahrolası kalabalığın içinde yapayalnızım
Masallardaki gibi değil, gerçeklerin içinde kaldım
Süslü ve güzel kapaklı kitapları gördüm
Okurken gülerim sandım, okudukça öldüm

Bunu benden önce yazan şair
Bu nasıl acı, bu nasıl şiir
Seninle bu duyguları hissedemiyorum
Bu yalnızlık mı öldürdü seni, bilemiyorum