Kış Şiiri - Savaş Altunbaş

Pencerene vuran ilk kar tanesi,
Sessizce fısıldıyor ayrılığı.
Odamızda kışın soğuk nefesi,
Söndürüyor içimizdeki ışığı.
Zaman bir kum saati gibi eriyor,
Tenin beyaz karlar gibi solgun.
Gözlerin uzak bir diyara bakıyor,
Belli ki ruhun bu dünyadan yorgun.
Sarılan ellerimiz son kez ısınıyor,
Dışarıda fırtına, içimde kıyamet.
Ölüm adım adım bize yaklaşıyor,
Geriye kalıyor sadece sabır ve metanet.
Gidiyorsun sevgilim, mevsim kış iken,
Yüreğime amansız bir ayaz çöküyor.
Sen bu fani dünyadan göçüp giderken,
Arpaların üstüne beyaz karlar düşüyor.