Kırık Zamanların İçinde Şiiri - Hamit Atay

Kırık Zamanların İçinde

Kırık zamanların içinde
Bir çocuk kalbimle dolaşıyorum hâlâ,
Ne kadar büyüdüysem
O kadar küçülmüş yanlarım var içimde.

Saatler vuruyor alnıma,
Her tik tak, unuttuğum bir hatırayı uyandırıyor.
Yarım kalmış cümleler,
Bitmemiş şarkılar,
Vedası yapılmamış dostluklar
Birbirine karışıyor karanlıkta.

Sustum çoğu kez,
Çünkü susmak yaralardan daha sessizdir.
Ama öğrendim ki;
Suskunluk da kırar insanı,
Hem de bağırmaktan daha derinden.

Bir fotoğraf düşüyor ellerimden,
Rengi solmuş, yüzleri tanınmaz.
Ama o anı hatırlıyor kalbim,
Çünkü kalp, unutmuyor hiçbir şeyi.

Kırık zamanların içinde öğrendim:
İhanet sessizce gelir,
Dostluk bazen en çok orada biter.
Sevda ise…
En güçlü sandığında bile
Bir nefesle yıkılır.

Şimdi soruyorum kendime;
Ben miyim kırık olan?
Yoksa zaman mı?
Belki de ikimiz de aynı uçurumda
Birbirimize tutunamadan düşüyoruz.

Ve anlıyorum:
Zaman kırılır,
İnsan kırılır,
Ama şiir kırılmaz.
Çünkü şiir,
En derin suskunlukların bile
Karanlığa yazdığı çığlıktır.

Hamit Atay