Kırık Zaman Şiiri - Eda Çayan

Uzun Uzun bakardı gözlerin
Sonbahar edasıyla
Güneş gülümserken yüzüne
Kelimeler raks ederdi dudaklarında

Kuşlar sorardı, nerede bu nergisler
Hoş kokulu, tatlı, armut reçelimsi
Cumbalı evin manzarasındaki yakamoz
Hayran sıcak mavi naif kadına

Cam kenarında dikmiş gözlerini yıldızlara
Aralarında fısıldarlar yeter bu hüzünlü gözler
Ay dayanamaz serer tüm güzelliğini geceye
Utanır gökyüzü kalbinin kırık saatlerinde

Küçük bir çocuk ağlayacak
Rüzgar dokunurken saçlarına
İçinden geçerken tüm yalnızlıklar
Söz verdi kendine
Bir daha hatırlamak istemiyorumlar