Kırık Saatler Arasında Şiiri - Mustafa Alp

gece, kalbime ağır ağır çökerken
sessizliğin içinden adını fısıldıyorum.
duvarlar dinliyor beni,
pencereler bile ağlıyor sanki.
bir ben susuyorum.
çünkü susmak, en çok bağıran çığlıktır bazen.

yorgunum.
sadece bedenen değil,
anılarım da yorgun, umutlarım da.
her hatıra, kalbimde yeni bir iz bırakıyor,
her iz, biraz daha eksiltiyor beni.
ama yine de gülümsüyorum insanlara,
kimse anlamasın diye.

bir zamanlar sen vardın,
ve dünya daha kolaydı.
gülüşünle sabah olurdu,
suskunluğunla akşam.
şimdi günler geçiyor önümden,
ben kıpırdayamıyorum.

saatler kırık,
zaman yaralı,
kalbimse paramparça.
toplamaya çalışıyorum kendimi
ama her parça başka bir anıya ait.
hangisini yerine koysam,
öteki eksik kalıyor.

özlemek,
birine ulaşamadan yürümek gibi,
her adımda biraz daha kaybolmak.
ve beklemek,
gelmeyeceğini bile bile kapıda durmak.
işte ben, tam oradayım şimdi.

yağmur yağıyor içimde,
dışarıda güneş olsa da.
çünkü bazı fırtınalar
sadece kalpte kopar.
kimse görmez,
kimse bilmez,
ama insanı içten içe yıkar.

bir gün geçer belki bu acı, diyorum,
ama yalan söylüyorum kendime.
çünkü bazı acılar geçmez,
sadece susar.
ve insan alışır,
kanayan bir yarayla yaşamaya.

eğer bir gün adımı rüzgar getirirse sana,
bil ki hala buradayım.
eksik, kırık, yorgun.
ama hala seven.
çünkü bazı kalpler,
kırıldıkça daha çok sever.

ve ben,
her şeye rağmen
seni sevmekten vazgeçmeyen
o inatçı kalbimle
bu şiiri sana bırakıyorum.

Mustafa Alp
31/01/2026 02.00