Kırık put Şiiri - Peyami Efe

Mutluluk tecelli ediyor, duvarları delik deşik kerpiç evlere
Alık suratlı adamlar bize bakıyor gölgelerden dişlerini gıcırdatarak
Gözyaşı doluyor kuyulara öyle dipsiz öyle derin ne çok ağlıyor insanlar
Göğsünü parçalayan el bile insafa geldi etlerinden çekiyor tırnaklarını
Hırıltılı bir soluk bütün havayı soluyor birden tek bir nefes kalmayana dek
Artık ölüm kaçınılmaz , ama sen yaşıyorsun
Bu işkencenin izi değil sırtındaki, bir yaşamak yüküdür
Taşımak , ezerek kulunçlarını ve uzatsa da bu eziyeti
Sabrını keselere doldurmuş boynuna asıp yine ona sunuyorsun.
Taşlara kıvrılıp oğlunu doğruyor bir peygamber
Tanrıya kurban lazım tanrıya hediye
göz bebeklerini söküyor ve beynini kamalarla kazıyorsun
beni kilden oyarak usulca en yüksek yerlerine alnını yerlere vurarak secdeler ediyorsun