Mutluluk tecelli ediyor, duvarları delik deşik kerpiç evlere
Alık suratlı adamlar bize bakıyor gölgelerden dişlerini gıcırdatarak
Gözyaşı doluyor kuyulara öyle dipsiz öyle derin ne çok ağlıyor insanlar
Göğsünü parçalayan el bile insafa geldi etlerinden çekiyor tırnaklarını
Hırıltılı bir soluk bütün havayı soluyor birden tek bir nefes kalmayana dek
Artık ölüm kaçınılmaz , ama sen yaşıyorsun
Saçtığım raptiyeleri toplarken çıktı gözüm
Bu dağ benim değil bu kır bu çiçekler
Bu sabahlar, ikindiler, mayıs güneşleri benim değil
Bu giydiğim deri, çarptığım kalp ,baktığım göz,
Bu plastik eller benim değil
kulağımı yırta yırta adımı sayıklayan bu nemli sesler hiç değil
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!