Kırık Ay Şiiri - Seyrani Göl

Ve akşam, ince bir tül gibi indi ruhuma,
sükûtun mor gölgesinde eridi sesim.
Gözlerin bir hayal gibi süzüldü uzaktan,
hep biraz uzakta, hep biraz eksik kaldın.

Ne bir söz, ne bir ses…
yalnız solgun bir ışık kaldı içimde,
kırılmış bir ayın
suya düşen silik yansımasıydın.

Bilmem hangi mevsimdi içime dokunan,
bir hazan mıydıydın yoksa
gecikmiş bir baharın
sessizce yüzünde dolaşan izi miydin?
S.GÖL