İnsan her yerde mutlu olabilir

Bir huzursuzluk çökmüş memleketin üstüne
kirli bir akşam gibi
yağmur öncesi bir İzmir sessizliği gibi
durup durup insanın içini yokluyorlar
durup durup kalbimize dokunuyor karanlık

oysa ne çok şey istemedik biz
bir pencere önü
bir çay buğusu
bir de sevdiğimiz insanların sesi yeterdi bazen

ama olmadı…
birileri sürekli huzurumuzu kaçırdı
kimi zaman korkuyla
kimi zaman yalnızlıkla
kimi zaman da ekmeğin, sevdanın, umudun yokluğuyla

sonra bir adam çıkıyor kalabalığın içinden
sigarasını yakıp usulca diyor ki:
“insan her yerde mutlu olabilir…”

önce garipsiyorsun bunu
çünkü şehirler yorgun
çünkü insanlar kırık
çünkü gece uzun

ama sonra anlıyorsun
mesele sokaklar değil
mesele memleket değil yalnızca
mesele insanın kendi içinde kopan fırtına

şu iç huzuru dedikleri şey var ya sevgilim
bir gün gerçekten uğrarsa insana
şu gökyüzünün altında yaşamak
ne güzel şeydir bilsen

martılar geçer Karşıyaka vapurunun üzerinden
rüzgâr saçlarını dağıtır usulca
ve insan
ilk kez korkmadan bakar yarınlara…