Kimsesiz çiçeğim Şiiri - Hilal Avunyalı 2

Kimsesiz çiçeğim
Kırıldı göğsümdeki o eski, paslı kafes,
Bir "El alem" vardı ya, kesilen son nefes.
Taştan bir heykeldi, her adımımızı izleyen,
Ruhumu korkularla, kaygılarla gizleyen.
Hepsini öldürdüm içimde, sessizce
Artık ne rüzgarı eser o sahte kederin,
Ne bir fısıltı duyarım, ne bir yargı sezerim,
Kendi topraklarımda, kendi halimce gezerim.
Kimin ne söyleyeceği artık rüzgara emanet,
Benim kendime olan borcumdur bu asalet.
Bakışlar ok olsa ne çıkar, kalkanım dürüstlük,
En büyük zaferimdir bu kutsal hürlük.
İçimden geldiği gibi, coşkun bir nehirce,
Yaşıyorum hayatı, özgür ve şiirce.
Putlar yıkıldı, meydan artık sadece kalbim,
Sahibiyim artık ben, her zerremde kendimin.
Ne alkış beklerim artık, ne de sahte bir onay,
Kendi gökyüzümde parlayan, benim tek bir ay.
Hangi dilde susarlarsa sussunlar, ben gerçeğim;
Kendi bahçemde açan, o kimsesiz çiçeğim.
Özgürce yaşadım sessizce öleceğim..
Hilal Avunyalı ✍️