Kimseler bilmez Şiiri - Duygusuz Şair

Kimseler Bilmez

Yine gece çöktü, sokaklar sustu,
İçimde birikmiş fırtınalar koptu.
Herkes beni sordu, bir beni buldu,
Gözümdeki nemi kimseler bilmez.

Dışarıdan baksan ne dert var ne tasa,
Gülüp geçiyorum çekilen feryada.
Aklım bir tarafta, kalbim bir tarafta,
İçimde dönen o savaşı kimseler bilmez.

Kime el uzattıysam bir yara aldım,
İyilik ettikçe geride kaldım.
Ben kendi kendimi ateşe mi attım?
Gönlümün kırılan yanını kimseler bilmez.

Kime "canım" dediysem canımı canımdan aldı,
Yüzüme gülenler arkamdan kuyular kazdı.
Geriye bir tek avcumda yalnızlığım kaldı,
Şu dertli başımı kime yaslasam bilmez.

Zaman her şeyin ilacı diyorlar ya hani,
Benim zamanım da tükendi, kalmadı hali.
Gördüğüm rüyalar bile benden firari,
Uykusuz gecelerimin hesabını kimseler bilmez.

Duygusuz Şair der ki; bitti bu heves,
Zaten dar geliyor aldığım her nefes.
Gözümün önünde koca bir kafes,
Şu genç yaşta çöktüğümü kimseler bilmez.

Kayıt Tarihi: 15.07.2016 20:15