Kimler yanar halimize Şiiri - Murat Acer

Düştük yine dipsiz bir kuyunun en derin yerine
Seslensek de sesimiz gitmez bi adım öteye
Bakar durur herkes kendi derdine kederine
Sorarım şimdi kendime kimler yanar halimize

​Gündüz hayal kurarız geceler uykusuz nöbette
Yapayalnız kalmışız bu koca yaban gurbette
Bir parça vefa ararız şu fani yüreklerde
Söyleyin bana ey kuşlar kimler yanar halimize

​Rüzgar eser savurur kuru yapraklar gibi
Yarılıp çatlamış gönlüm susuz topraklar gibi
Terk edilmiş boynu bükük yetim çocuklar gibi
Silen olmaz yaşımızı kimler yanar halimize

​Gelen vurdu giden vurdu şu garip canıma benim
Ne bir omuz bulduk yaslanacak nede bir duvar dibi
Herkes kendi hayatında umursamaz hiçkimseyi
Dönüp de bakmazlar bile kimler yanar halimize

​Gökteki kuşlar bile uçup gider daldandala
Her canlı sığınır elbet kendi sıcak yuvasına
Biz ise kapıldık gittik dünyanın yalan rüyasına
Söyle ey fani dünya söyle kimler yanar halimize

​Gözümüzden akan yaşlar nehir olmuş akar durur
Feryadımızı duysa bizim şu yüce dağlar yıkılır
Hafiften ürperir içim ölüm gelse sevinirim
İnsanlar dinsiz dilsiz kimler yanar halimize

​Gençliğimiz bir su gibi akıp gitti elimizden
Bir tatlı söz kalmadıki dökülsün şu dilimizden
Bilemedik ne geçti ele heba olan ömrümüzden
Ah çekip dururuz şimdi kimler yanar halimize

​Bir mum gibi eridik yandık kendi kendimize
Bir yudum su veren olmadı kaldık ateşler içinde
Saplandık kaldık çamura el uzatan olmaz bize
Çırpınıp dururuz öyle kimler yanar halimize

​Gelen ağlar giden ağlar derlerdide hep yalanmış
Meğer her gülen yüzün ardında bir yılan varmış
Murat'tan geriye sadece bu sözler kalmış
Kağıda yazar söylerim kimler yanar halimize