Kimler Ağlayıp Yansın. Şiiri - Bülent Abi

Boynu bükük bir garip gördüm içerken,
Acılar içinde kıvrılıp ağlarken
Sordum derdin nedir, neden yanarsın?
Dedi ki: Ben yanmayayım, ben ağlamayayım,
Kimler ağlayıp yansın

İnsanlar hep vefasız olmuş,
Elimden tutup bildiğim dost sırtımdan vurmuş
Böyle yaşamaktan ben de kahroldum
Ben yanmayayım, ben ağlamayayım
Kimler ağlayıp yansın

Bir zamanlar üç oğlum, üç kızım vardı,
Canımdan çok sevdiğim eşim vardı.
Ansızın bir gecede göçüp gittiler
Ben yanmayayım, ben ağlamayayım,
Kimler ağlayıp yansın

Umuda kapı açsam, hüzünle kapanır
Gözyaşım dökülse, sular utanır
Dünya koca bir yalan, herkes aldanır
Ben yanmayayım, ben ağlamayayım,
Kimler ağlayıp yansın

Ne bir teselli var, ne tutan bir el
Sanki üstüme yıkıldı koca bir emel
Bitmedi şu içimdeki fırtına ve yel
Ben yanmayayım, ben ağlamayayım,
Kimler ağlayıp yansın

Helal edin hakkı, yolum daraldı
Ak kefen bedene ne zor sarıldı
Bir garip can dı bu, dünyadan yoruldu
Ben yanmayayım, ben ağlamayayım,
Kimler ağlayıp yansın