Kime Kalmış Dünya Şiiri - Mesut Tütüncüler

Yürek kuru yaprak, gönülse rüzgâr,
Bir aşkın peşinden savrulup uçar.
Kime kalmış dünya, sana da kalmaz...
Vuslat, sancıyla çile; yolun açar.

Tren, istasyondan yol aldı çoktan,
Âşık olan bilir ki sevmek Hakk’tan.
Kime kalmış dünya, sana da kalmaz...
Geç olmadan sev sen de ey dostum, candan.

Göz aç, kapa; iki ezan arası,
Ömrün, salâ; eş dosta çağırası...
Kime kalmış dünya, sana da kalmaz...
Var git dost, haydi uyanık kalası.

Gece, gündüzü takip eder; bunma!
Güneş nasılsa yine doğar sanma.
Kime kalmış dünya, sana da kalmaz...
Can bir garip makamda; kanmaz, kanma.

Bekleme doğru vaktin gelmesini,
Dinlerken akla, gönlün olmasını.
Kime kalmış dünya, sana da kalmaz...
Mesutsan bil kadere gülmesini

17.06.2025