Kime Güveneceğiz? Şiiri - Özcan İşler 2

Kime dönsek yüzümüzü, bir gölge kalıyor geriye,
Kime uzatsak elimizi, bir kırgınlık sızıyor içeriye.
İnandığımız dağlara karlar yağıyor birer birer,
Maskeler düşüyor, geriye hep aynı yalnızlık kalıyor.

Kime güveneceğiz bu yalan mimarların çağında?
Herkes kendi benliğinin, kendi tahtının avında.
Adına kurtarıcı diyenler bile pusuda beklerken,
İnsan kime sığınacak, kalbi böylesine kanarken?

Cevap, yollara düşen o sessiz yürüyüştedir belki,
Göz hizasını kaybetmeyen, kibre yenilmeyenlerdedir.
Şöhret aramayan, hesapsızca elini uzatan,
Kendi ruhunu ölümsüz ilkelerle donatandadır.

Bir insana değil, insanın içindeki o saf cevhere,
Menfaatsiz sevgiye, gösterişsiz emeğe güveneceğiz.
Ve en çok da düştüğü yerden her seferinde kalkıp,
Kendi ruhunu yeniden dirilten o kırık kalbimize...

Özcan İşler