Kılık Kıyafet Uğruna Şiiri - Kasım Kobakçı

Kılık kıyafet uğruna ipe yolladılar masum canları,
Sırf serpuş giymedi diyerek mahvettiler ulu soyları.
Yapayalnız bırakıldım matem kokan merasim alanında,
Mahpus zindanlarında inlerken, derman aradılar yalanlarda.
*
Salsam gövdemi yorucu hayatın kolları arasına,
Zihninin kuytularında erisem, derman olsam yarasına.
Dayanırım elbet yerkürenin gürültülü tufanlarına,
Kimliğimi keşfederim meçhul diyarların ıssız yollarında.
*
İhlaslı aşıklar olsak dahi Yaratıcının ulu katında,
Engel tanımaz adımlarımız inancın sarsılmaz atında.
Ruhumuz yükselir arşa, menzilimiz sonsuzluk yurdu,
Destanlaşır sevdamız, ezer geçer nice vahşi kurdu.
*
Boynu bükük köleyim şefkat köşkünde, paha biçilmez kıymette,
Bağları çözdüğümü anlatsam, ağırlar mıydın ferah hücrende?
Ruhun vadisine inen dar geçitte, cananın nurlu izindeyim,
Eriştiğim sırları fısıldasam, ağırlar mıydın ferah hücrende?
*
Mideyi yoran gıdalar tükettin, benzedin obur mandaya,
İbadetten uzaklaştın, secde etmedin ulu Huda’ya.
Zevklere kapıldın sınırsızca, sıfırlandı bütün nakdin,
Kabristana girecek sanırsın zar attığın tavlanla vaktin.
*
Biçim değiştirmekle sandılar ki medeniyet kök salacak,
Fötr giymeyen başların hepsi darağaçlarında solacak.
Batıdan esen fırtınalara kurban ettiler asil ceddini,
Görünüşte aradılar şifayı, aştılar haddi ile bendini.
*
Hakikati arayan dervişin hırkası kapatır bütün kusurları,
Zorbalıkla yıkmaya kalktılar göğsümüzdeki kavi surları.
Maddenin karanlığında kaybolan kör gözler göremez nuru,
Börklerde aranan deva sarsamaz yürekteki saf onuru.
*
Sadık yoldaş omzuna muhtacım, acımasız kasırgalar dinerken,
Zihninin limanlarına sığınsam, gece karanlığı inerken.
Katılaşmış çehrelerden kaçarak engin sularına dalsam,
Aslıma dönerim mutlak, yabancı adalarda esir kalsam.
*
Geçici hevesler peşinde yoruldun, savurdun taze ömrünü,
Secdeye varmadı alnın, hüsranla kararttın onca gününü.
Eğlenceyle ziyan ettin hazineni, masalarda takıldı aklın,
Kara toprağa girerken fayda sağlamaz kibirlenen tavrın.