Kibirden Kule Şiiri - Kasım Kobakçı

Masken indi asıl çehreni gördüm,
Yalanların bitti gerçeğe döndün.
Sahte gülüşlerin ardı zifiri,
Kibirden kuleyi kökünden böldüm.
*
Ruhundaki boşluk sırrını verdi,
Kötü niyetlerin ortada durdu.
Gururlu duruşun çamura battı,
Yaptığın hileler ruhunu yordu.
*
İhanet tohumu ektin tarlaya,
Zehirli sarmaşık sardı dört yanı.
Riyakar seslerin koptu bedenden,
Sakladığın nefret gösterdi kanı.
*
Zavallı tavrına kimse inanmaz,
Zifiri fikrine ışık dayanmaz.
Kafdağı'nı yıktı ettiğin hasar,
Buzdan kalelerin ateşte yanmaz.
*
Sahte sevdaların bittiği gündür,
Kötü niyetlerin söndüğü gündür.
Riyakar dostluğun devri kapandı,
Zalim duruşların ateşte yandı.
Zehirli bülbülün ötüşü bitti,
Yıkılan gururun rüzgarda yitti.
*
Tükenmez sandığın servetin yitti,
Rüzgara kapılan yaprağa döndün.
Yüksekten uçarken zemine kondun,
Kibirli duruşun tümüyle bitti.
*
Gösteriş yaptığın sarayın çöktü,
Ruhunu kaplayan siyahlık uçtu.
Gizlenen ayıbın ortaya çıktı,
Zalimler eninde sonunda kaçtı.
*
Yüksekten süzerken kuyuya indin,
Zehirli yılanın dişini kırdım.
Zalim Nemrut gibi ağından kaçtım,
Gaddarca düzene tekmeyi attım.
*
Küçümsenen canlar ayağa kalktı,
Hesaplar bozuldu terazi şaştı.
Mazlumun ahları gökleri aştı,
Haksızlık edenin umudu yandı.
*
Sahtekar dostların kaçıştığı an,
Gerçeğin nuruyla aydınlanır tan.
Gaflet uykusundan uyanıyor can,
Zalimin zulmüne erişmez aman.
Adalet mizanı tartıyor kesin,
Kibirli lafların bitiyor sesin.