Kendini Arayan Adam Şiiri - Aykut Kınay

Genç bir merakla geldi,
Selam verdi, oturdu masaya.
İlk bakışta anladım;
Zihni darmadağındı.
Böldü sessizliği:
“Dayı, memleket nere?”

​Bir bardak çayın dumanında,
Önümüzde Kendini Arayan Adam.
Derken ezan okundu,
Sözü mühürleyip ayrıldık,
Yeniden oturmak temennisiyle.

​Kubbenin altında bir eksik vardı;
Ama o değil,
Sinek kovalayan bir kediydi fazla olan.

​Çay ocağında bekliyordu beni,
Utangaç bakışlarında kayıp bir gençlik.
Sorular dağıldı,
Sorunlar ansızın yayıldı masaya.
Gözlerindeki o toy ışık,
Geldi, kalbime yer etti.

​Kitaptan konuşuyorduk;
Sözler bazen tutunuyor birbirine,
Bazen çatışıyordu.
İlk sorusunun gurbetinde yürüyordu,
Her adımda biraz daha kaybolarak.

​Memleketimi söylemedim ona.
Bir hikmet vardı elbet gizinde.

​Heyecanlıydı, çayı döküverdi ansızın.
Bir feryat koptu kitaptan: “Yandım Allah!”
Kalktık.
Uzattığım peçetede bir not:
“Ben seninleydim.
Sen kiminleydin, ey İstanbul?”