Kendime _3_ Şiiri - Müyesser Doğan

Sorma, sebeblerin ne anlamı var.
Telef oldu onca hayal.
Kederim yok,
sitem mi kime?
Yoğruluyor içim de taşlar.
Boğazıma kadar taşa doymuşum işte.
Yeniden bir hayal kuracak ben de yokum.
Kendim demiştim ya ,
kendim.
Yaş almadan, ihtiyarlayan kendim.
Nasıl gülebiliyorsunuz,
bu kadar ağlanacak şey varken.
Oysa baldan tatlı acılarım vardı benim.
İnsan acısını özler mi?
Yahut öfkesini.
Bu kayıp, boşlukta şarkıları dövüyor.
Kolu kanadı kırılmış bir çocuk orada.
Annesini kendisi doğuracak kadar büyük. bir çocuk.
Duvağını kendisi açacak kadar
yalnız bir gelin.
Susmaya alıştırmayın beni.
Buz gibi soğudum konuşmaktan.