Ağlamaktan yorulanlar güler.

Sorma, sebeblerin ne anlamı var.
Telef oldu onca hayalimiz.
Kederimiz yok,
sitem mi kime?
Yoğrulur taşlar ,gögsümüz de aş olur..
Boğazımıza kadar taşa doymuşuz işte.
kendimiz
Yaş almadan, ihtiyarlayan kendimiz.
Nasıl gülebiliyoruz
Onca ağlanacak şey varken.
Oysa şerbetten tatlı acılarımız vardı hepimizin. .
İnsan acısını özler mi?
Yahut öfkesini.
Bu kayıp, boşlukta eşkiya kesilmiş .
Yolunu keser şiirlerin bile
Vicdanın ardına saklanmışız.
Hey vicdan ,
Yorgun son nefesimiz.
Farkındayız hepimiz ölüyoruz usul usul.
Gövdemiizin için de cenazeleri sıra sıra.
Kolu kanadı kırılmış çocuklar biziz.
Annesini kendisi doğuracak kadar büyük çocuklar.
Babasından da yaşlı yağız oğlanlar.
Duvağını kendisi açacak kadar
yalnız gelinler.
Alnı ak bahtı kara yetim güveyler.
Gülüyormuşuz,
Yalan hep birlikte ağlıyoruz işte .