Ağlamaktan yorulanlar güler.

Sorma, sebeblerin ne anlamı var.
Telef oldu onca hayal.
Kederim yok,
sitem mi kime?
Yoğrulur taşlar ,gögsüm de aş olur..
Boğazıma kadar taşa doymuşum işte.
Kendim demiştim ya ,
kendim.
Yaş almadan, ihtiyarlayan kendim.
Nasıl gülebiliyorsunuz,
Onca ağlanacak şey varken.
Oysa şerbetten tatlı acılarımız vardı hepimizin. .
İnsan acısını özler mi?
Yahut öfkesini.
Bu kayıp, boşlukta eşkiya kesilmiş .
Yolunu keser şiirlerin.
Vicdanın ardına saklanmışız.
Hey vicdan ,
Yorgun son nefesimiz.
Farkındayım hepimiz ölüyoruz usul usul.
Gövdemiizin için de cenazeleri sıra sıra.
Kolu kanadı kırılmış çocuklar biziz.
Annesini kendisi doğuracak kadar büyük çocuklar.
Babasından da yaşlı yağız oğlanlar.
Duvağını kendisi açacak kadar
yalnız gelinler.
Alnı ak bahtı kara yetim güveyler.
Gülüyormuşuz,
Yalan hep birlikte ağlıyoruz işte .