Kenan Gezici Şiirleri - Şair Kenan Gezici

Bir daha seni özlemedim.
Keşke olmasaydın buna sebep.
Benim için artık o kadar senli değil her şey.
Rüzgâr değmiyor yanaklarıma sıcak.
Yürümek sevdiğimiz sokaklarda anlamsız.
Keyif vermiyor denize öylece bakmak.

Tükeniyor an be an, etkisinde yürek gizemin.
Uzak yerden mi geldin yorgun ve de argın.
Dinlen gönlümde, ört üstüne beyazı yavaş.
Sığın gönlüme sıla mı kalır, neredeysen orda ol.
Ben hep oradayım elini koy gönlün üstüne.
Sorma beni, arama eşiğinde sana yakın.

Sırttan vuran sırtlan.
Yalana, dolana bulaşan.
Ne ekildi ise gelir.
Ekilen karşına çıkar.
Yazda ya da baharda.
Kırdın mı saklan.

Kolum, kanadım örselenmiş.
İncinmiş güvensizleşmiş.
Vebali boynuna birilerinin.
Her şey oldu yaşarken ben.
Önüme konulan her şeyi sevdim.
Bir gece ansızın felaketim.

Kıyım kıyım keşke kıymasaydım kendime.
Zaman akardı belki de hiç kalmazdım böyle.
Yıkıntılar arasında bulabilmek bir şefkatli el.
Baş yaslanır huzurlu bir uyku bulurduk sıcaklığı.
Ve yerle gök her ikisi arasını donatan el.
Yatsa da uykuya toprak, canı alınmadan mı?

En sensiz andır, burada bir yer.
Hep sağ yanımdır, eksik olduğum yar.
Bir boşluktur kavuştu mu iki kol.
Çiğ düşer göze oysa mevsim bahardır.
Bir anlamı yoktur konuşmanın.
Diyen yoksa, nasıl geçti günün.

Buruk kaldı içim, elim kolum boş umutsuzum.
Her lokmam diziliyor, bir kor içinde her zamanım.
Böyle olmamalıydı demediğim yok, hiçbir anım.
Ufka bakan gözlerim şimdilerde bakar toprağa.
Geçmiyor günüm gecem bitmez olmuş zamanım.
Her damlası bir kurşundan olmuş ağlayışım.

Uçurumun kenarı, ha düştüm, ha düşerim.
Farkı yok zaten yaşamanın ölmenin.
Gözünü dikmiş çıyan aldığım nefesime.
Yılanın dölü cesaretini toplamış acep niye.

Ben kırmalıydım bazı tomurcukları.
Yapmadım kökünden söküldü ustaca.
Tüm mahalleye tabi ki yetmedi gölgem.
Meltemleri salmasaydım keşke usulca.
Hırpalanmasın diyerek nefes almadım.

Bin sitem, el için gurbet, sılada kaldı halim.
Beynimde süslü lakırdılar dolaşır, değil benden.
Senle ilklerim, cam fanuslarda çökmüş karanlık.
Kaderim; işte beni sürükleyen rüzgâra mı kaldım.
Ne etiğini umursamayanı, ben kendi elimle tuttum.