Kelebek Şiiri Şiiri - Ali Maruf Kaygılı

en güzelisin en ölülerin
kavruk bir rüzgâr
düş gibi ve işgal
merhametin yittiği bozkıra sürdüm atlarımı
kırık bir gecede yahut
büsbütün balçık
yara bere içinde ben ve muharebe
ırmak gibi coşkundum düşündükçe seni
önce rüzgâr
sonra ben
büyüyen gözlerine aldırmadan öpmüştük dudaklarını

bir şiirin ilk mısrası gibiydi gözlerin
öyle ilk, öyle ilk, öyle ilk yine
gözlerin nereme dokunduysa
bıçak kesiği gibi sızı sızı oralarım
altında oturduğum ağacın yaprakları çıtır çıtır
önce rüzgâr
sonra ben
’’bu denli yorulmak yaşıma aykırıdır’’ belki

dudaklarımda bir esinti şafağı uyandıran dudakların
dokunduydun, kekre bir düş gibi düşerek uyandım sessiz
saçların çıplak bedenime değen ılık bir ürperti kuş kanadında
ellerin dizinde, parmakların aralanmış ve
kirpiğin henüz düştü yatağıma

dudaklarındı mandalina gibi beliren sanki annem uzatmış ansızın
karanlık bastı, üstelik susadım, boş bir odada yalnızım
göğsümdeki ağrı durmadı, yitmedi acım
bir ananın elleri gibi medet umarsın beceriye ya da
kabuk tutmuş yaralarını kanatırsın dizinde

kibirli karanlığı seviyorsun belki
kibirlisin belki
belki kendi karanlığından korkuyorsun
kaskatı kesiliyorsun değince dudaklarım kasıklarına çiğ gibi
en güzelisin en ölülerin
karanfil ayrılıklarına rastlıyoruz kımıltısız yatağımızda
ki karanfil ayrılıkları
çamaşırları avucunun içinde sıkar ve fırlatır
apartman boşluğunda uğuldar ıssız tenha adımlarımız

iç çekişi vardı karşılıklı oturan ve çarpışan gölgelerimizin
kazağım kedinin tüyleri
dudağımda dudağının taze tadı tatlı
bakışının düştüğü sehpa boş
henüz ölmüş kelebek
düşün ki saçların uzun azıcık
sehpada ölü bir kelebek
düşün ki sen bir yaprak
bense kelebek

en güzelisin en ölülerin