Kelebek Şiiri - Halil Kumcu

Kelebekler kadar ömrü olan şu fani bedende,
Ben kendimi kuşlar gibi uçarım sandım.
Daha o daracık kozamdan bile çıkamadan,
Özgürce daldan dala konarım sandım.

Üç günlük şu yalan dünyada,
Bir küçücük kelebek kadar bile olamadım.
O, ömrüne sığdırırken gökyüzünü,
Ben kendi enkazımda, ayakta bile duramadım.

Yıllarımı toplasam, çıkartsam, çarpsam,
Sonra da insafsızca bölsem şu geçen zamana...
Kaç kelebek ömrü eder ki benim hayatım?
Seni kalbimin en derinliklerine gömsem,
Buna hangi kalp "olmaz" diyebilir?
Hangi can dayanır bu yangına?

Şimdi vakit daraldı, son kanat çırpışındayım ömrün;
Bir gün kapına gelirse dilsiz, solgun bir rüzgâr,
Bil ki o rüzgâr benim en son nefesimdir...
Sana kelebekler kadar kısa,
Seni sevmek kadar ölümsüz bir veda bıraktım fakir.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Kozandan çıkamadan yaşlanmak var ya… İşte hayatın en acı şakası o.
•Hesap kitap yapıyorsun ya… Kalp dediğin şey toplamaz, çarpar; sonra da paramparça eder.
•İnsan birini kalbinin derinliğine gömünce… mezar taşı kendi yüzü olur.
•Yol dikenliymiş, ayaklarım kanarmış ne çıkar? Ruhum seninle kanatlandığından beri, acı dediğin sadece aşkın tuzu biberidir.
•Bütün yolların sonunda o soğuk musalla taşı beklerken bizi; tek tesellimiz, oraya sırtımızda koca bir sevdanın yüküyle varmak olacak.

31 Temmuz 2018 / Salı / Ankara