Kehribar Şiiri - Aykut Kınay

Döküldü elimden tüm yemişlerim.
Çürükleri çok imiş, ne yaparım?
Kavursa ateş, çocuk el sürer mi?
Açtım ocağı, özüm kora doysun.

Köz bulutlarında salıncak kurdum,
Oynar içimde canım yekparesi.
Yumdum gözümü, nice hâle düştüm;
Külümden doğacak yeli beklerim.

Sesleri süpürdüm, kaldı tek eman.
Gölge düşmedi gönül ocağıma.
Kırınca cevizi, içinde bahar;
Bir solukta ulaştım gülbahara.

Çektim ince ince kendime doğru,
İçimdeki gizli sese büründüm.
Nakış nakış işlenmiş âlemlerden,
Kehribar gözlü bir sehere döndüm.