Kazim Öztürk 2 Şiirleri - Şair Kazim Özt ...

Asırlardır akar tarihi ırmak,
Sadra şifa salar gönüller şehri,
Tek bir arzusu var; "huzurlar vermek",
Derde derman olur gönüller şehri!

Bilinmez diyardan dostları gelir,

Ayrılık!


Sineler kanatır bu acı sözler,
Can evinden yakar yaman ayrılık,
Gözyaşı sel olur morarır gözler,

El çizgileri neler anlatır bir baksana,
Ya alın çizgileri? Bir de onları sorsana..
Bu beden, yıllanmış beden, neler diyor bize,
Ben; 'Haktan geldim, O'na gidiyorum,
Varlığımı O'ndan aldım, O'na dönüyorum'
Küçük bir tabiat, bedenimiz,

Pencereden baktım kar yağıyor,
Kar yollara değil, ciğerlere yağıyor.
Üşüyenler, donanlar,
Aşsız, ekmeksiz kalanlar...
Çok kolay pencereden seyretmek,
Konuşmak, söylemek, ahkam kesmek.

Aynı karnın içinden,
Aynı duygularla çıkanlar,
Birbirinin kardeşi değil mi?
Kardeş kardeşe kurşun sıkanlar,
Kabil ile Habil değil mi?
Düşünceler farklı da olsa,

Herkes şerefiyle yaşar,
Şeref olmayınca o ne yapsın.
Şerefsizce yaşamaktansa,
Şereflice ölmek daha iyi,
Şerefi kaybettiyse, şeref ne yapsın.
Şeref, siz misiniz?

Cumhuriyeti, laikliği, demokrasiyi,
İnsan haklarını, fikir ve vicdan hürriyetini
Meydanlara taşıyarak,
Al bayrakla, Türkiye’yi,
Dolduranlara selam olsun..
Başörtülü veya açık kadını ile kızı ile,

Tevhid’e Çağrı

Varlık Tevhid, süreç Tevhid!
Tevhidi bozmaya yeltenen mülhid.
“La”ya yakınsan boşa gel git!
“İlla”lara imza atan muvahhid;

Kalp, taştan tuğladan değil,
Sırçadan Kabe’dir, korumak, silmek gerek,
Mekke’deki Kabe bir şey değil,
Kalp Kabe’sine girmek gerek.
Kalbi kırıvermek çok kolay,
Kırıklığı silmek gerek.

Sonsuzluk; sonu olmayan hayat,
Belki güzellik, belki ıstırap,
Tercih bize bağlı,
Güzel olursa bir gül bahçesi,
Ya kötü olursa?
İşkencenin zirvesi!