Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Elli sene gezindim yıkık, dökük ve şaşkın,
Pösteki sayanların arasında ben, şaşkın...

Filiz olarak bakır tamamen tüketilmiş,
Endüstri duracakmış, hurdacıda kalmasa.
Yüz senede dünyayı ne hale getirdiler?
Ah keşke, ne olur, ah, bir de demir kalmasa! ..

Ey insan, evren sana ait mi sanıyorsun?
Tabiatı bozan deneyleri yapıyorsun?
Yaratanı aradan çıkartacağım diye
Komik oluyor bir de meluna tapıyorsun?

Zihinleri kontrollü insan dilsiz, kör, sağır,
Eşşekleştirmeye ram oluyor ağır, ağır.

Terbiye edep haya saygı ar eskidendi,
Bize ait ne varsa hepsine eski dendi...

Kitap en iyi dosttur, aldatmaz, lafı bölmez,
Yüzüne he he deyip, ardından heh heh gülmez.

Arayan, sorgulayan, aktif insan olmalı,
Yüz çeşidin içinden en doğruyu bulmalı.

Ölümdür dünyadaki büyük, en büyük adil,
Seni, beni, herkesi bekliyor bak Şıhadil...

Trilyon sene geçse bana ne faydası var
Benim için zaman kabre girinceye kadar

Nereye gittiğini bilmeden yol alıyor,
İnsanlık yem olacak yakında balıklara!
Dümensiz, pusulasız, gidiyor gemi bilmez,
Dalga nerde vuracak yalçın kalaylıklara! ..