Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Yıl bin iki yüz on altı, yer yurdum Anadolu,
Sabanların ucuna demir takıldığı yıl.
Bin dokuz yüz on altı yer yine Anadolu,
Saban ucundan demirin çıkartıldığı yıl! ...

Ağla hey deli gönlüm, belediye parkında,
Kimler asıldı burda? Kimler bunun farkında?

Sırf kendin için yaşar takmaz isen kimseyi,
Elinden tutan olmaz bekleme sen kimseyi.

Zengin olsam sanırdım kederden azadeyim,
Nasıl unutmuşum ki? Ben de ademzadeyim!

Her ne var lüzumlu da bir ben mi lüzumsuzum,
Bir tek beni mi gördün kendine bak sen kuzum.

Beyin yıkıyorlar hep fesat felsefelerle,
Hatta seksen IQ’lük kuş beyinleri bile.

Huri için kılarmış, kılarsa, namaz kılan,
Ben kendim Arasat'a şapka atarım ulan!

Derler ki bu ülke ne zaman sütliman olur,
Bilmek kolay ne zaman gerçek Müslüman olur...

Bazı ölümler var ki ahretin ilacıdır,
Bu haliyle daha da yaşasa ne acıdır.

Bazı farzlar vardır ki imana çok yakındır,
İşte bu günler o farz ittihadı İslam'dır.