Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Hani nerde Niğbolu? Nerde Mohaç, Çaldıran?
Ne hale düşmüşüz bak? Var mı bir bak aldıran?

Hiçbir meydanda yoğuz, nasıl silinmek böyle?
Dştan değil içerden bize her gün saldıran! ...

Ölmemek için yetki var mı ki avucunda?
Öyleyse ne korkarsın, ölüm yok ya ucunda!

Hala da bu yüzyılda insanlar bir garipse:
Her şey biliniyorken inanırsa teslise,

Veya bir milyar insan ineğe tapıyorsa,
Veya beş milyar insan hakkı anmıyor ise;

İstersen burada piş ister isen de orda,
Dinde zorlama yoktur; seni kim zorluyor da?
**

Yar oldu mu servetin, zerrece bir kuruşun,
Orada göreceksin neyleymiş kurtuluşun!

Aptal, aptallar değil, aptallık yapanlardır,
Hidrojenden, atomdan, bombalar yapanlardır...

Kalkıp geleceksiniz elin memleketine
Benim diyeceksiniz yüzde seksen beşine

Kendi insanlarından diktatörler atayıp
Dinsiz imansızlığı zorbalıkla dayatıp

Bekri bir gün evine gidiyorken bir yolda,
Saldıran bir köpeğe vurma gel sen sen ol da;

Elindeki sopayı köpeğe bir vuruşta
Köpek anında ölür daha ilk saldırışta.

DTÖ Uruguay'da bir toplantı yapmıştı,
TRİP adı altında bir anlaşma yapmıştı;

Sessiz sedasız kimsenin haberi olmadan,
Medyasında zerre bir haber yeri bulmadan,

Tüm dünyayı toplasan, eder mi iki güğüm?
Değdi mi taş atıp da kurbağa ürküttüğüm?

Adamın tüm kavgası inkar, dine karşıdır,
Çünkü bu mevsim, ilmin yazı, aklın kışıdır.