Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Mahpuslaradır sözüm; zehr ettiniz burayı,
Bu dünya madem gitti bari kurtar orayı...

Her insan makinenin oldu canlı bir kolu,
Yok mu acaba bundan kurtarmanın bir yolu?

Kabalist soykırımda maşa oldu araya,
Bir de merhem ettiler açtıkları yaraya...

Gitti Kamil Paşa, geldi Mahmut Şevket Paşa,
İngilizin Almanın her biri ayrı maşa.

Kalmayınca içinde insanlığından maya,
Ondan sonra başladı kul hakkına dalmaya!

Maymuni bir taklitle en yaş tahtaya bastık,
İlmi süistimalle mukaddesatı astık...

Milletin maskarası kendi kendini yerer,
Düşmanların ağzıyla kendi kendini gerer.

Sömürü medeniyet kılığına bürünmüş,
Garptan başka insanlık bir çöp gibi kürünmüş!

Bir gün sabah uyandım, bir de baktım etrafa,
Dört yanımda kitaplar yayılmış her tarafa.

Her biri mesleğimin nadide kitapları,
Her biri binden fazla kabarık sayfaları.

Devlet izini vermiş piyangoya, totoya
Müftü caizdir demiş piyangoya lotoya.