Kayıp Şehir Şiiri - Zeynep Ceylan

Kayıp bir şehrin dar sokağındayım,
adım adım eksiliyorum kendimden.
Duvarlar suskun, taşlar yorgun,
Belkide benden daha yorgun adımlarım

Camları kırık evler gibi anılar,
içi soğuk, dışı dökük gibi duvarlar
Her köşe başında yarım kalmış bir hikâye,
her gölgede susturulmuş bir cümle var.

Bir kapı aralığından sızıyor sessizlik,
adımı fısıldıyor ben duymuyorum
Bazı yollar vardır
insanı eve değil,
Gittiğin sadece bir belirsizlik

Ne bir adres bilirsin
ne de geri dönmenin yolunu.
Kaybolmak bazen
bulmaktan daha dürüst,olur
bunu öğrenirsin

Ve karanlığın en dar yerinde
kalbin hızla çarpıyorsa
Bu şehir yeniden umutsuzluğu
Gösterir yeniden gözlerine